بر ايثار بر نفس دلالت مىكند و بر جواز يا محبوبيّت ايثار به نفس دلالت ندارد . فرق ميان اين دو روشن است ؛ در اوّلى با بقاى نفس ايثار صدق مىكند و در دومى با بقا نداشتن نفس ايثار صادق است ؛ ازاين‌رو ، سخن در دلالت فحواى آيه بر محبوبيّت ايثار به نفس است . از مجموع آيه استفاده مىشود كه اين آيه دربارهء اموال نازل شده است : وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الْإِيمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَيْهِمْ وَ لا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ « 1 » ( و نيز فىء ) از آن كسانى است كه پيش از ايشان - آمدن مهاجران به مدينه - خانه ( و شهر مدينه ) را براىشان آماده ساختند و جاى امن براى ايمان آورندگان فراهم آوردند ؛ هركه به سوىشان هجرت كند دوست مىدارند و در سينه‌هاشان نيازى به آنچه به مهاجران داده شده نمىيابند و آنان را بر خويشتن برمىگزينند ؛ هرچند خود نيازمند باشند و كسانى رستگاراند كه آزمندى را از خود بازدارند و خويشتن‌دار باشند . در مجمع البيان آمده است كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله پس از پيروزى بر بنى نضير ، به انصار فرمود : « اگر مىخواهيد در اين غنيمت با مهاجران شريك باشيد ، از اموال و زمين‌هايتان به آنان بدهيد و گرنه آنچه داريد مال خودتان و سهمى در اين غنيمت نداريد » . انصار گفتند : از اموال و زمين‌هامان به آنان مىدهيم و در بهره‌مندى از غنيمت ، آنان را بر خود برمىگزينيم و در غنايم با آن‌ها شريك نمىشويم . پس اين آيه نازل شد . « 2 » از ابو هريره نقل شده كه اين آيه دربارهء على و فاطمه عليه السّلام نازل شد . آنان مهمانى را كه پيامبر معرّفى كرد پذيرفتند ، درحالىكه به جز غذاى كودكان چيزى در خانه نداشتند و همان را براى مهمان آماده كردند و كودكان را سرگرم ساختند تا خوابيدند . چراغ را خاموش كردند و على و فاطمه عليهما السّلام زبان را در دهان مىگردانيدند و مهمان مىپنداشت كه

--> ( 1 ) . حشر ( 59 ) آيهء 9 . ( 2 ) . مجمع البيان ، ج 9 - 10 ، ص 390 .